kkanonimos

ανοιγω μεγαλο θεμα τωρα. Λοιπον εν συντομια ειμαι bi και μιλαω με ενα παιδι. Ειμαι 24 και ειναι 17. Προτου κρινεται ομως, να υπερασπιστω τον εαυτο μου. Το παιδι ειναι ισως απο τα καλυτερα ατομα που εχω γνωρισει, πολυ λογικος και σοφος για την ηλικια του, εχει προφανως την εξαψη για να κανει πραγματα οπως ολοι εχουμε, απλα ειναι λογικο λιγο παραπανω γιατι σε λιγους μηνες ερχεται για φοιτητης οποτε θα θελει να δει πραγματα. Εχουμε μια παρα πολυ καλη επικοινωνια μεχρι στιγμης και παρολο τις ηλικιες που βρισκομαστε, μεχρι στιγμης παει καλα και συνδυαζουμε τα ενδιαφεροντα μας παρα πολυ ευκολα.

Βεβαια, μερικα δικα μου ατομα θεωρουν οτι μια τετοια σχεση δεν μπορει να γινει και καποιοι μαλιστα θεωρουν οτι αυτη η διαφορα ηλικιας σε αυτη την ηλικια, ειναι σαν παιδεραστια. ΛΟΛ. Δεν ξερω με προβληματιζει η ολη φαση, γιατι ακουω αυτες τις γνωμες και λεω τι γινετε; Μηπως εθελοτυφλω;

Εσεις πιστευετε μπορει να αντεξει μια τετοια σχεση στον χρονο; Ξερω οτι θελει να μαθει και να δει πραγματα και μου εχει ξεκαθαρισει οτι εφοσον ειναι με ενα ατομο που τον καλυπτει συναισθηματικα και τον κανει χαρουμενο γενικα, δεν εχει λογο να ψαχτει για κατι αλλο και λεει οτι με εμενα ειναι ακριβως αυτο που θελει.

Γενικα οι αποψεις του ειναι πολυ συμπαγης για την ηλικια του οπως και πανω. Και μου αρεσει και του αρεσω πολυ. Αλλα φοβαμαι μηπως εχουν δικιο οι τριγυρω μου; Ειναι παραξενη μια τετοια σχεση; Δεν υπαρχει καμια πιθανοτητα δηλαδη αυτο να παει καλα;