Στείλε λεφτά στο ftou.gr
Φτύσε καλλιτεχνικά
Kάποτε υπήρχαν ηθοποιοί που προσπαθούσαν να γίνουν σταρ. Tώρα υπάρχουν σταρ που προσπαθούν να γίνουν ηθοποιοί.
Παρασκευή, 1 Ιουλίου

frida 30/10/2003 6:58:00 πμ

Το θέατρο του παραλόγου

ΑγάπεςΗ προσμονή, στο πρόσωπο ενός ξένου... ξαφνικά παίρνει διαστάσεις φυσικές, αποκτά σάρκα και οστά, αποκτά οντότητα σε πρόσωπο γυναίκας και έρχεται και στέκεται δίπλα του. Σκληρή γυναίκα η προσμονή, αχαρακτήριστα ψυχρή με παιχνιδιάρικη διάθεση. Δεν μπορείς να την κοιτάξεις στα μάτια αλλά δεν μπορείς και να την αγνοήσεις:

 

"Έλα... τι περιμένεις; Τι έχεις να χάσεις; Τι θα μπορούσε να σε κρατήσει πίσω και να μην μας ακολουθήσεις;"

 

...η φωνή είχε σκεπάσει κάθε ήχο στο χώρο, δεν ακουγόταν τίποτα πλέον παρά μόνον η ανάσα της. Γύρισα το κεφάλι. Ο σαξοφωνίστας έκανε κάποιες αργές κινήσεις, μα ο ήχος είχε χαθεί. Η τραγουδίστρια απλά ανοιγόκλεινε το στόμα. Οι άνθρωποι χωρίς τον ήχο της μουσικής έμοιαζαν με κέρινα ομοιώματα. Κάποιος είχε μαγέψει τον χώρο. Αυτός! Ναι, σίγουρα αυτός! Και αυτή η τρίτη γυναίκα που στεκόταν πλάι του με τα μαύρα μάτια συνωμοτούσε μαζί του, σαν να αφορούσε κάποιο δικό της παιχνίδι. Σίγουρα ήταν θεά... δεν ξέρω ποιας θρησκείας και ποιου λαού μάνα, αλλά σίγουρα έδειχνε ότι μπορούσε με ένα βλέμμα να σε καθηλώσει στην ανυπαρξία και την άγνοια. Ξαφνικά άρχισε το σκληρό αυτό πρόσωπο να γλυκαίνει και πολύ αχνά να χαράζεται ένα ίχνος χαμόγελου...

 

"Δε με θυμάσαι;"

 

Ξαφνικά η μνήμη αναγεννήθηκε! Θυμήθηκα το πρόσωπο της δίπλα μου σε μια άλλη χρονική σφαίρα, σε κάθε μου βήμα, σε κάθε πορεία και σε κάθε θυμωμένη ανάσα όταν κάτι στα μάτια μου γινόταν στραβά, μα το είχα απωθήσει στο νου μου, το είχα διώξει μακριά γιατί είχα πάψει να προσμένω το οτιδήποτε, είχα πάψει να ζητώ πράγματα από τους άλλους, δεν περίμενα σχεδόν τίποτα από κανέναν... δεν ήθελα τίποτα από κανέναν. Και αυτό γιατί όλα ήταν επί ματαίω. Μα τώρα το πρόσωπο του παράξενου μάγου είχε γεννήσει ξανά όλες τους προσμονές του κόσμου είχε φέρει την προσμονή να με κοιτά στα μάτια ζητώντας μου αυτή τώρα να την ακολουθήσω.

 

"Όταν δεν ζητάς εσύ τίποτα και δεν περιμένεις εσύ τίποτα, ζητούν οι άλλοι από σένα, περιμένουν οι άλλοι από σένα." σκέφτηκα. Και το παιχνίδι αυτό συνεχίζει να μην είναι τίμιο, συνεχίζει να είναι παράλογο, σαν θέατρο παραλόγου...

 

Πάρε έναν κύκλο! Χάιδεψέ τον και αυτός γίνεται φαύλος(!), έλεγε ο Ιονέσκο.

 

Μέσα σε όλη την ανυπαρξία, προσπαθείς να βρεις το υπαρκτό... μέσα στην άγνοια προσπαθείς να βρεις την αλήθεια, και μέσα στην αλήθεια προσπαθείς να βρεις το ψέμα που θα ακολουθήσεις τυφλά. Το βλέμμα μου τρεμοπαίζει. Κλείνεις τα μάτια...;

Μαθήματα Rohala Art

Σχόλια:

#1~Christo @ 30/10/2003 - 10:50
"Δαγκώνοντας τα χείλια μου μέσα σ'ένα ψίθυρο, παρακολουθώντας το κόσμο κάτω από ένα μπλε φως, μέσα σ'ένα ψέμα. Μια συμβουλευτική πρόταση, μα κανείς δε ξέρει, εκτός από μένα, την αρρώστια που υπάρχει μέσα στο μυαλό μου. Μέσα στο φόβο, μέσα στο καπνό, δίπλα απ'το παράθυρο, κάτω από ένα μπλε φως, περιμένοντας το χιόνι. Μια μελωδία που περνάει μέσα απ τις φλέβες μου. Μέσα στα χρώματα, από το σκοτάδι. Μέσα στα μάτια μου, από το πόνο. Η ειρωνική μου ύπαρξη μέσα σ ένα χαμόγελο. Ένα θεϊκό πνεύμα μέσα σ'ένα ζώο.
Ποιος νοιάζεται έτσι και αλλιώς;
Η μελανιά από το φιλί σου. Οι πόρτες που άφησες ξεκλείδωτες. Και ποτέ δε θα μάθεις την αναζήτησή μου για σένα τη νύχτα. Ποτέ δεν θα μάθεις την πείνα μου για το άγγιγμά σου. Ποτέ δεν θα μάθεις τη γεύση που έχουν τα δάκρυά μου. Ποτέ δε θα μάθεις εμένα. Ποτε δε θα θελήσεις."
ΠΟΛΥ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΦΙΛΗ ΜΟΥ (*) ... ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ (Y) (Y) (Y) (Y) ... Να είσαι καλά Dio :) ... φιλούμπεεεεες ...
#2~frida @ 30/10/2003 - 11:38
kai egw xairomai... to xereis allwste. Alla to thema den einai pws tha krathseis thn thalasa me ta xeria to thema einai pws tha vgeis zwntanos! filiat
#3~Christo @ 30/10/2003 - 13:10
... Κι αν δεν βγείς ζωντανός; Τι να λέει; Κι αν όντως πέθανες για ένα σκοπό; Αυτό δεν μετράει; Να γίνεις θυσία;
#4~frida @ 30/10/2003 - 18:51
exartatai gia ti kai gia poion.....!!! Prepei na xereis kala!!!;)
#5~Christo @ 31/10/2003 - 00:04
... Μα πάνω από όλα γιατί ξέρεις πως εσύ θα είσαι καλά ... Γιατί πάνω από όλα εσύ θα ξέρεις πως εκπλήρωσες το σκοπό σου ... !!! Τώρα θα μου πείς, ο άλλος θα το εκτιμήσει; Ειλικρινά, δεν με νοιάζει ... !!!
#6~evita @ 31/10/2003 - 09:28
Ολοι είμαστε μαριονέτες στο θέατρο του παραλόγου.
Αποφασίζεις να μη ζητάς, ζητούν οι άλλοι απο σένα (όπως τα λες Frida), αποφασίζεις να μην παλεύεις, να μην περιμένεις, σε κατακρίνουν γι αυτό. Αποφασίζεις να φύγεις...........
Κι έρχεται η ειρωνία -ο σκηνοθέτης στο θέατρο του παραλόγου- και σου το απαγορεύει. Δεν μπορείς εσύ να αποφασίζεις για την έκβαση του έργου.
Εσύ είσαι απλώς μια μαριονέτα.......
Performance! Just perform.......
#7~Christo @ 31/10/2003 - 10:27
"Σε ένα θέατρο,
οι δυο μας.
Το κοινό από κάτω να κρίνει.
Τα λόγια δεν είναι δικά μας.
σε κάνω να ξεχαστείς,
να αφεθείς.
Μα το κοινό σε τραβά στην δίνη του...
Οι λεξεις μου απλές,
και εσύ αιωρείσαι στα συναισθήματά σου,
και στα πρέπει τους...
Ο ρόλος σου,
απλός,
μα φοβάσαι.
Φοβάσαι το δίλλημα μπροστά σου,
και εγώ,
σου προσφέρω ότι μπορεί
εσύ καποτε,
αμυδρά να είχες ονειρευτεί...
"Σ'αγαπώ"
μια φωνή φτερουγίζει,
όμως εσύ δεν ξέρεις...
Δεν ξέρεις πόσες πρόβες έκανα στο ατέλειωτό μου σκοτάδι...
Και τώρα μπροστά σου προσπαθώ,
απελπισμένα,
μα οι κριτρ μιλούν μόνο για εσένα.
"Συγνώμμη, δεν μπορω..."
Βυθισμένη στα θεμέλια του μέλλοντός σου,
ξεχνάς τι είναι ζωή,
έρωτας,
και αγαπη...
Μα το μέλλον σου είναι να γίνεις θεατής,
θεατής σε θέατρο,
που θα κατακρίνεις τα παιδιά σου.
Οι τελευταίες λέξεις του έργου,
δικές μου...
"Πεθαίνεις τώρα για να ζήσεις αργότερα;"
και απλώνω τα χέρια μου,
να αποτραβηχτείς από την δίνει που σε πνίγει...
Όπως είναι ήδη αργά,
η αυλαία πέφτει,
και έπειτα το θέατρο κλείνει...
Μην με αφήνεις ποτέ μόνο στο κόσμο σου.
Το σκοτάδι του με πνίγει, με πληγώνει και έπειτα με πλακώνει ..."
... Δεν είναι δικό μου ... Μου εστάλει με e-mail μα νομίζω πως είναι ό,τι πρέπει ... Αφιερωμένο λοιπόν και συγχαρητήρια στο συγγραφέα ...
#8~frida @ 1/11/2003 - 11:30
den pisteuw se otidhpote se exafanizei apo proswpikothta. Se otidhpote se alliwnei kai se mhdenizei , den thewrw oti h axia tou erwta mporei na se odhghsei sthn anuparxia. Kati paei lathos. An Chris eisai erwteumenos kai dwseis thn zwh sou s'auto den tha sou meinei pleon tipota pisw gia na agapas. Tis dunameis sou tis kratas sugentrwmenes gia na mporeis na dineis ston erwta. Xwris autes den dineis tipota, den mporeis na dwseis. Akoma kai an Evita eisai mia marioneta se ena theatro Paralogou, uparxei enas tropos na giriseis to kefali na koitaxeis sta matia auton pou sou krataei ta sxoinia kai na ton kaneis sumaxo sou. Kai an kapoios se katakrinei gi auto h den stathei dipla sou stis dikes sou epiloges... den einai kalos sumaxos den se paei mprosta alla pisw. Ekfrazw kapoies skepseis upo suzhthsh... edw eimai kai ta leme. filiat paidia.
#9~Christo @ 1/11/2003 - 11:47
- den pisteuw se otidhpote se exafanizei apo proswpikothta ... Αμφισβητείς δηλαδή το γεγονός πως καταστάσεις καθημερινές και όχι απαραίτητα ακραίες μπορούν να σε τρελάνουν, μπορούν να σε κάνουν να χάσεις τον μπούσουλα, τον εαυτό σου; Κοίτα γύρω σου. Πόσοι από εμάς σου μοιάζουμε απόλυτα λογικοί; Κανείς ...
- An Chris eisai erwteumenos kai dwseis thn zwh sou s'auto den tha sou meinei pleon tipota pisw gia na agapas ... Κι αν αυτό σημαίνει πως πρέπει να θυσιαστώ; Κι αν αυτό σημαίνει πως πρέπει να χαθώ εγώ για να είναι ο Έρωτάς μου καλά; Μα το Α και το Ω για τον ερωτευμένο είναι ο ίδιος ο έρωτάς του. Όλοι δεν φωνάζουν πως όταν είσαι ερωτευμένος δεν βλέπεις τίποτα άλλο; Όλα πια έρχονται σε δεύτερη μοίρα ...
" ... Η ζωή μου τελειώνει κάπου εκεί. Την βλέπω. Φιλάει κάποιον.
Μέσα σε 2 δευτερόλεπτα όλοι οι παιδικοί μου μύθοι διαλύονται και όλοι οι
ήρωες του παραμυθιού πεθαίνουν. Γυρνάει και με κοιτάει. Σαστίζει.
Βλέπω το στόμα της να κουνιέται αλλά δεν ακούω ήχους. Όλα έχουν
σωπάσει. Βλέπω τριγύρω μου να χορεύουν και να ουρλιάζουν μα δεν τους
ακούω. Γυρνάω να φύγω. Ο δρόμος ως την έξοδο του μαγαζιού , μοιάζει
πιο μακρύς από ολόκληρη την ζωή μου. Καθώς το δεξί μου πόδι περνάει
προς τον δρόμο δεν προλαβαίνω να καταλάβω αυτό που βλέπω.Εντονο φως
και ξαφνικά βρίσκομαι κάτω.Δεν νιώθω τίποτα.Νιώθω ελεύθερος ... "
#10~frida @ 1/11/2003 - 12:04
Den amfivalw gia tipota!!! Ola auta sumvainoun! Kai sumvainoun se olous! Alla tis maxes kai to pedio maxhs ston Erwta tis epilegeis... kai ekei fainetai o kalos polemisths!
#11~A_N_E_M_O_S @ 1/11/2003 - 20:54
Ο έρωτας, η ζωή, η ύπαρξη, όλα είναι ρίσκο......
Κρέμονται όλα σε κλωστές!
όπως ακριβώς εκείνο το πλάσμα που λέγεται άνθρωπος και παραπαίει πάνω σε δυο ουρές, ρισκάροντας σε κάθε βήμα του να τσακιστεί!.....
Κανείς λογικός δεν θέλει να αυτοκτονήσει!!
..έτσι κανείς μας δεν πάει παραπέρα απ'το σημείο που νοιώθει ότι μπορεί να γυρίσει..
Αναλόγως με το πόσο μακρύ νοιώθει το χέρι που θα τον τραβήξει πίσω, ο καθ'ένας μας αφήνεται περισσότερο ή λιγότερο στο ρίσκο της ζωής.....
Πολλοί είναι αυτοί που λένε, "είμαι μια χαρά εδώ" και "κλείνουν τα μάτια" απ'τον φόβο που γεννά η αβεβαιότητα του ρίσκου, στον έρωτα, στην ζωή, στην ύπαρξη....
Εγω.... ρισκάρω... πάντα... εντελώς....
Συμπερασμα?
Η έχω πολύ μακρύ χέρι (που θα με τραβήξει πίσω)
Η είμαι εντελώς ανόητος και παράλογος...
:D
#12~onirotaxidiotis @ 6/11/2003 - 11:35
theatro paralogou einai i zoi kathimerina..allaloum .gefires komenes..mpatarismena karabia pantou..kai omos mia iliaktida panta iparxei arki na afiseis mia xaramada sthn kaliba sou..kai na xekiniseis ena taxidi xana ..esto kai an exeis xasei ta kithira...i ithaki se perimeni..kai opos elege o poiitis mas..na eyxesai na einai makri to taxidi sou...den exi simasia o proorismos ..to taxidi exei simasia,,oi dromoi ftaixtikan gia taxidia..
#13~frida @ 7/11/2003 - 09:52
Den uparxei megaluterh ikanopoihsh apo to na xereis to senario h'na vlepeis thn exelixh tou kai na xereis oti den se agizei... h mataiodoxia, h anikanopoihth filodoxia na zeis se ena kosmo oneirika plasmeno... den fovamai to apiasto oneiro... fovamai to oneiro zw mia kai mono se auto kindineueis ousiastika.

Για να γράψεις σχόλιο στο άρθρο πρέπει να είσαι μέλος του site και να έχεις κάνει login.