Στείλε λεφτά στο ftou.gr
Από καθαρά ανατομικής πλευράς, σε ποιο ακριβώς σημείο του αιδοίου δένεται το καράβι, προκειμένου να το σύρει; ©KalhaS, irc.ftou.gr
Τρίτη, 2 Μαρτίου

katrin 26/12/2002 1:39:00 μμ

Κάποια Χριστούγεννα παλιά...

ΑραλίκιΚολλημένη εδώ και ώρα στα πολύχρωμα χριστουγεννιάτικα στολίδια και στα λαμπιόνια που αναβοσβήνουν ρυθμικά, αναπολώ στιγμές που ανήκουν στο μακρινό παρελθόν, ψάχνω να βρω τι είναι αυτό που έκανε τότε τα Χριστούγεννα μαγικά, μοναδικά, λαμπερά!

 

Τα σχολεία έκλειναν, ο δρόμος γέμιζε χαρούμενες φωνές, οι μαμάδες έψηναν γλυκά και οι δρόμοι μοσχοβολούσαν. Ο κόσμος στις αγορές ψώνιζε δώρα, γλυκά, φαγητά για το γιορτινό τραπέζι και νομίζω πως μια λάμψη φώτιζε τις καρδιές και τα πρόσωπα όλων!

 

Και τι απέμεινε από όλα αυτά; Ένα μόνιμο τρέξιμο και το άγχος ζωγραφισμένο στα απρόσωπα πρόσωπα του κόσμου, που και τώρα ψωνίζει στις αγορές, αλλά τα απολύτως αναγκαία, στα γρήγορα, στα πεταχτά, πρέπει να γυρίσουμε στις δουλείες μας, το αφεντικό φωνάζει, πρέπει να κλείσουμε τη συμφωνία πριν έρθουν οι γιορτές!

 

Χάθηκε το νόημα των γιορτών, των Χριστουγέννων. Τώρα πια τα παιδιά τρέχουνε από πόρτα σε πόρτα να πούνε τα κάλαντα και μόλις το πολυπόθητο Ευρώ (κι αν είναι μόνο ένα, το κοιτάνε και με περιφρόνηση) πέσει στο πουγκί τους, την κάνουν χωρίς, όχι μόνο να τελειώσουν τα κάλαντα, αλλά ούτε καν ένα "ευχαριστώ και του χρόνου", να πούνε! Οι γυναίκες δεν προλαβαίνουν πια να φτιάχνουν μελομακάρονα και κουραμπιέδες, τα σπίτια, τα μπαλκόνια, οι αυλές δε μοσχοβολάνε πια, κανέλα και γαρύφαλλο. Το στόλισμα του δέντρου έγινε υποχρέωση κι αν είναι και πολύ φορτωμένο το πρόγραμμα της νοικοκυράς, το στόλισμα αναλαμβάνει η Αλβανίδα (Φιλιππινέζα, Ρωσσίδα κλπ.). Τα παιδιά δεν έχουν χρόνο, κέφι, μεράκι να ασχοληθούν με πολύχρωμα στολίδια και ανόητα μουσικά φωτάκια, προτιμούν τα παιχνίδια στον Η/Υ και το playstation.

Φέτος, μετά από πολλά χρόνια περπάτησα μια νύχτα στους άδειους δρόμους, παρατηρώντας τα στολισμένα σπίτια, τα δέντρα στις αυλές, τα φωτάκια στα κάγκελα των μπαλκονιών και ένα αμυδρό σχεδόν αόρατο χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλη μου και τα φωτάκια φώτισαν θαρρείς την ψυχή μου. Είναι οι σκέψεις που καρφώθηκαν στο μυαλό μου.

 

Πάνε χρόνια, πολλά, που δε θυμάμαι πια πόσα, που είδα την πόλη τόσο στολισμένη, τα σπίτια τόσο φωτισμένα να φεγγοβολούν τους δρόμους πίσω από τις τραβηγμένες κουρτίνες…

 

Ένα μόνο πράγμα λείπει τώρα από το χριστουγεννιάτικο τοπίο: χιόνι!

Μαθήματα Rohala Art

Σχόλια:

#1~bmagi @ 28/12/2002 - 01:42
Μηπως φταιει τελικα το οτι μεγαλωσαμε εμεις?

Για να γράψεις σχόλιο στο άρθρο πρέπει να είσαι μέλος του site και να έχεις κάνει login.