Στείλε λεφτά στο ftou.gr
Κάντε οικονομία στο νερό. Πλυθείτε μαζί μ' ένα φίλο!
Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου

sadenrepese 12/7/2005 4:55:00 πμ

Ρε πώς αλλάζουν οι καιροί και οι δάσκαλοι

"Εν αρχή ην ο δάσκαλος. Μη ο δάσκαλος η φύση θα ήταν, δεν θα ήταν όμως οι κοινωνίες. Θα υπήρχε ο χρόνος, αλλά δεν θα υπήρχε η ιστορία. Και στο βασίλειο των ζωντανών ήχων θα άκουγε κανείς την κραυγή, τα χουγιατά, τα συνθήματα. Δεν θα άκουγε όμως ούτε θα έβλεπε τη φωνή, τα γράμματα της γραφής, τις συμφωνίες και τους χορούς".


Δ. Λιαντίνης, "Τα Ελληνικά"


ΑγγελούδιαΤα πράσινα χιλιοβαμμένα ξύλινα θρανία ήταν σε τρεις αράδες. Δυο - δυο καθόμασταν σ' αυτά, κοιτάζοντας κατά τη δύση, καταμπροστά μας κι ο πελώριος μαυροπίνακας. Στα αριστερά μια σειρά σαρακοφαγωμένα   παράθυρα, μας γέμιζαν την αίθουσα με φως και πολύ κρύο.   Στο δεξιό τοίχο κρεμασμένες οι εικόνες των ηρώων της επανάστασης από κόντρα πλακέ. Η Μπουμπουλίνα, ο Καραϊσκάκης, ο γέρος του Μοριά. Πάνω απ' αυτές, κάποιες βαθυγάλαζες ξεθωριασμένες ταινίες πού ‘γραφαν, "Ζήτω το Έθνος", "Ζήτω ο Στρατός". Στη γωνιά η υπερυψωμένη ξύλινη έδρα του δασκάλου, κι αμέσως δίπλα, ένας μεγάλος κιτρινισμένος χάρτης της Ελλάδας με καμιά δεκαριά τρύπες διασκορπισμένες, που μαρτυρούσαν την ηλικία του. Έτσι θυμάμαι την τάξη μου.


Ο δάσκαλός μας ήταν αυστηρός και επιβλητικός. Πάντα είχε ανά χείρας το απαραίτητο αξεσουάρ του, τη βέργα. Ήταν από οξιά, κομμένη από τα γυροπόταμα και μάλιστα πάντα από χέρι μαθητή. Το τι ξύλο έπεφτε ημερησίως δεν λέγεται! Το θέμα που πρώτιστα μας απασχολούσε ήταν να μη σπάσει η ρημάδα η βέργα, γιατί τότε κλάψτα Χαράλαμπε, αρχίζανε κάτι στραβοπαλάμιδα που οι περισσότεροι μετά μοιάζαμε σαν να είχαμε μαγουλάδες. Γενικά, θα το μολοήσω, ήξερε πολλά γράμματα, αλλά και συνάμα πολλά κόλπα ο δάσκαλός μας: Τρίψιμο αυτιού, κουτουλιά στον πίνακα, τράβηγμα της φαβορίτας, με το ένα πόδι στην γωνία, κούρεμα με την «ψιλή». Βέβαια δαρμένοι, κλαμένοι, αλλά ποτέ παραπονεμένοι, γιατί εκτός από τις χίλιες δυο κουζουλάδες που ημερησίως κάναμε, είχε και τη συγκατάθεση των γονιών μας.


- Να το δέρνεις δάσκαλε το παιδί, του έλεγαν όποτε τον συναντούσαν. Να το δέρνεις, μα αντέχει το γαϊδούρι. Άλλο που δεν ήθελε κι αυτός. Πολλές φορές η αίθουσα έμοιαζε με θέατρο που παιζόταν αρχαία τραγωδία, γεμάτη θρήνο και οδυρμό. Ευτυχώς που η τσάντα είχε λουρί, γιατί πώς αλλιώς θα την κρατούσαμε με το χέρι πρησμένο και την παλάμη γεμάτη «φουσκάλες»;


Μερικούς μαθητές μάλιστα, ο δάσκαλος, τους αγαπούσε περισσότερο από τους άλλους, αυτό ήταν σίγουρο. Γι αυτό τους άφηνε στην ίδια τάξη μάλλον για να τους έχει και πάλι του χρόνου μαζί του, αλλιώς δεν εξηγείται. Κάπως έτσι θυμάμαι τον δάσκαλο μου, με θετικές και αρνητικές εμπειρίες και βιώματα που σίγουρα σημάδεψαν τη σχολική μου ζωή.


Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν πολύ, o δάσκαλος δε συμβαδίζει πλέον με το να απορρίψει, να παρατηρήσει, να κοροϊδέψει, να ειρωνευτεί, να τιμωρήσει, πολύ δε περισσότερο να δείρει. Τα παιδάκια μας έγιναν   πολύ του μη μου άπτου, και με το παραμικρό τρέχουν στις μαμάδες, στις γιαγιάδες τους μυξοκλαψουρίζοντας τα καημένα για να δικαιολογήσουν την κάθε αταξία τους. Αφήστε δε τους νέους γονείς, κάνουν λες και δεν έφαγαν ποτέ ξύλο στην ζωή τους ή νομίζουν ότι τα παιδιά τους είναι αγγελούδια τα καημένα!


Άλλαξαν οι καιροί: Σήμερα δεν χρειάζεται και πολύ, και με μια παρατυπία ο δάσκαλος, (άνθρωπος είναι καλέ) πάει κατευθείαν για το συμβούλιο των γονέων, και μάλιστα με θράσος από τους ίδιους τους μαθητές. Τότε τα πράγματα ήταν αλλιώς, άλλαζαν οι μαθητές, οι τάξεις, αλλά ο δάσκαλος πάντα εκεί επιβλητικός   και αμετακίνητος.


Σίγουρα ο δάσκαλος που αγαπήθηκε και ο δάσκαλος που μισήθηκε, είναι το ίδιο πρόσωπο, χαραγμένο βαθιά στις εμπειρίες και στις μνήμες όλων μας. Πάντως ένα είναι το σίγουρο, ο δάσκαλος τότε καλός ή κακός αυστηρός ή πράος ήταν το κεντρικό πρόσωπο στη σχολική «σταδιοδρομία» του κάθε μαθητή. Σήμερα είναι άραγε;

Μαθήματα Rohala Art

Σχόλια:

#1~toxotria @ 13/7/2005 - 14:08
Η σημαντικότητα των μορφών των δασκάλων έτσι όπως το θέτεις δεν έχει σχέση με την πόιότητά τους αλλά με την μαγεία των παιδικών μας αναμνήσεων!
Δεν έχω κανέναν λόγο να λυπηθώ που άλλαξαν οι καιροί και η βέργα δεν είναι το απόλυτο αξεσουάρ της διαπαιδαγώγησης-αλοίμονο!
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οπωσδήποτε πας μη βεργοφόρος είναι καλός δάσκαλος! Ισως η σημερινή εποχή να πάσχει από κάτι άλλο, τον υπαλληλοποιημένο αδιάφορο δάσκαλο, που δεν καταφέρνει να γίνει σημαντικός γιατί δεν είναι- έτσι κι αλλοιώς!
Οι δάσκαλοι στους οποίους οφείλουμε το "ευ ζειν" είναι οι προικισμένοι και καλλιεργημένοι άνθρωποι που γενναιόδωρα ανοίγουν δρόμους στους νεότερους, και τυχερός όποιος γνώρισε έστω και έναν τέτοιο, όχι οπωσδήποτε στο δημοτικό σχολείο αλλά σε οποιαδήποτε μορφωτική διαδικασία ή κοινωνική επαφή.
Οσο για το "άνθρωπος είναι- του ξέφυγε", έλεος!!!-γιατί άραγε μας "ξεφεύγει" μόνον απέναντι στον πιό αδύνατο??
#2~aris @ 14/7/2005 - 16:32
"Το ξύλο δεν βγήκε από τον παράδεισο. Το ξύλο εκφράζει τη δική μας κόλαση. Συνήθως δεν χτυπάμε για να παιδαγωγήσουμε αλλά για να εκφράσουμε την αναστάτωση και το θυμό μας. Κανείς δεν γίνεται καλύτερος με τη βία. Το ξύλο δεν εμπνέει σεβασμό αλλά φόβο. Ακόμη και όταν είναι αποτελεσματικό έχει πολλές παρενέργειες. Τραυματίζει την αυτοπεποίθηση, διαταράσσει τις προσωπικές σχέσεις, διδάσκει τη βία και όχι τον αυτοέλεγχο. Όταν χτυπήσεις το παιδί προσπάθησε να αποδεχτείς ειρηνικά το λάθος σου. Συγχώρεσε τον εαυτό σου και προσπάθησε να βρεις τρόπους εκφόρτισης και χαλάρωσης. Αν σου έχει γίνει συνήθεια να χτυπάς το παιδί σου και νοιώθεις να μην ελέγχεις τα νεύρα σου αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνουν βαθύτερες αλλαγές στις συνθήκες διαβίωσής σου."

(από το www.psyche.gr)

Ο οποιοσδήποτε κακοποιεί την παιδική ψυχή και το σώμα για μένα είναι μεγάλος εγκληματίας.
#3~teox @ 23/7/2005 - 09:58
Συμφωνώ και να συμπληρώσω αυτό που μου είπε μία γνωστή (εγώ, ευτυχώς, πάω σχολείο τώρα κι όχι σε εκείνη την εποχή) ότι ενώ ήταν αριστερόχειρας, την έμαθαν με τη βία να γίνει δεξιόχειρας επειδή το να είσαι αριστερόχειρας θεωρείτο κακό τότε. Καλά κάνουν οι μαθητές να έχουν το θράσος να τα βάζουν με τους δασκάλους, γιατί κι αυτοί είναι άνθρωποι, όχι θεοί. Δεν ξέρεις τί μπορεί να κουβαλάει ο άλλος από το σπίτι του ή από τη ζωή του αλλά δεν είσαι και υποχρεωμένος να το υπομείνεις.
#4~sadenrepese @ 23/7/2005 - 16:49
Επεξήγηση : Το παραπάνω θέμα το έγραψα για τα παιδιά μου, και για εσάς τους νέους, ώστε να καταλάβαιτε τι περάσαμε εμείς στα σχολικά χρόνια μας. Με το κοντύλι, το καντύλι, το συσσίτιο, το ψαρόλαδο, την ψιλή, τα δανικά βιβλία, το χιλιοτρυπημένο παντελόνι, το κατηχητικό, το απογευματινό σχολείο, αλλά και το σχολείου του εξαήμερου, αυτά που οι μεγαλύτεροι πέρασαν, και αρκετοί νέοι αγνοούν. Και τότε έβγαιναν καλοί μαθητές και επιστήμονες, παρ’ όλες τις δυσκολίες, τα χιλιόμετρα πεζοπορίας (για την επαρχία) όμως άλήθεια πολλές φορές αδυνατώ να κατανοήσω την αλόγιστη συμπεριφορά του σήμερα, αυτή που κάνει κάθε διαβολάκι μαθητή να νομίζει ότι δικαιάτε να είναι στο απυρόβλητο, και απέναντι στους συμμαθητές του αλλά και προς τους δασκάλους του.. Δάσκαλοι υπάρχουν καλοί και κακοί . Άραγε μαθητές κακοί με όλοι την σημασία της λέξεως ( ΤΣΙΤΩΝΕΣ) υπάρχουν;
Απο την πάντα υπολογίσημη στην σκέψη toxotria κρατώ αυτό"τον υπαλληλοποιημένο αδιάφορο δάσκαλο" που χρειάζεται κουβέντα..
#5~SilentLord @ 24/7/2005 - 15:41
Συμφωνώ οτι παλαιότερα το σχολείο ηταν χώρος οπου οι μαθητές έτρωγαν ξύλο. Να σας υπενθυμίσω ομως οτι και ο Στρατός παλαιότερα ηταν κόλαση.Τα καψώνια τότε ηταν ξύλο που έτρωγαν οι στρατιώτες απο τους αξιωματικούς αλλα και απο "παλιούς"....Και σας ρωτάω, έφερε ποτέ θετικά αποτελέσματα το ξύλο; Μάλλον όχι αν αναλογιστούμε οτι ο Ε.Σ άλλαξε προς το καλύτερο.Λογικό ηταν να αλλάξει καί το σχολείο.Θα πρόσθετα οτι έπρεπε να αλλάξει διότι αλλιώς οι δάσκαλοι θα έτρωγαν το ξύλο της αρκούδας. Η νέα γενιά ευτυχώς αντιδράει σε κάθε μορφή καταπίεσης. Μπορεί να έχει αποβλακωθεί απο την τηλεόραση και να ζεί στην ψευδαίσθηση του ελληνοχριστιανισμού ομως δεν επιτρέπει σε κανέναν να αυθαιρετεί...Τα κατάλοιπα του βυζαντινισμού σιγά σιγά εξαλείφονται...Απο σας εξαρτάται, το αν ακολουθήσετε τις εξελίξεις ή επιλέξετε να χαθείτε για πάντα μαζί τους...
#6~aris @ 24/7/2005 - 18:42
Ρε μανία που την έχουν οι παγανοτέτοιοι να λένε πως για όλα φταίει ο χριστιανισμός. Μην το πάρεις προσωπικά SilentLord αλλά μας τά 'χετε πρήξει! Όπου βρείτε, χώνετε και μια πλύση εγκεφάλου.

Στο θέμα τώρα:

Πάρτε το χαμπάρι: Το ξύλο δεν είναι τιμωρία. Το ξύλο είναι κακοποίηση. Αυτός που δέρνει έχει το πρόβλημα και όχι το πιτσιρίκι. Το παιδί γίνεται χειρότερο πειραχτήρι αντιδρώντας σπασμωδικά στο ξύλο.

Μια φορά κι έναν καιρό λέγανε ό,τι τους κατέβαινε γιατί δεν ήξεραν ούτε ήταν μορφωμένοι και πλένονταν μια φορά το μήνα και βρωμούσαν και ζέχνανε και τάζανε τα παιδιά τους να τα παντρέψουν με οικονομικές ανταλλαγές και κάνανε τα μύρια όσα. Μέσα σ' όλα αυτά το ξύλο ήταν "η πανάκεια" κατά του τσουγδισμού. Το 2004 όμως, από αυτό εδώ το χώρο παρουσιάστηκε η μόνη μέθοδος που έχει σωστά αποτελέσματα στην πάθηση του τσουγδισμού (το λούσιμο).
#7~mavako @ 23/8/2005 - 14:47
Το ξύλο (με μέτρο) βγήκε απο τον παράδεισο.
#8~toxotria @ 24/8/2005 - 13:02
ΒΓΗΚΕ από τον Παράδεισο! Δεν έμεινε εκεί...

Οσο για το "μέτρο", αντικατοπτρίζει μόνο τον βαθμό της εξουσίας και μετρά την επιβολή της.
Ποιός μετρά? Αυτός που τις βρέχει ή αυτός που τις τρώει?
#9~mavako @ 24/8/2005 - 14:34
"Ποιός μετρά? Αυτός που τις βρέχει ή αυτός που τις τρώει?"
Aυτός που κάνει την αταξία μάλλον και είναι σίγουρα πρετοιμασμένος για το τι τον περιμένει!!
Αν ο μαθητής πει τον δάσκαλο μαλάκα-πούστη κλπ τι θα κάνει ο δάσκαλος ; Να πει και ευχαριστώ;
#10~toxotria @ 26/8/2005 - 09:07
Να του διδάξει με την απάντησή του άλλους τρόπους επικοινωνίας. Το παιδάκι μπορεί να βρίσει, αλλά δεν ελέγχει την κατάσταση. Ο δάσκαλος (ή ο γονιός) έχει τον έλεγχο και την εξουσία, και πρέπει να την ασκήσει παιδαγωγικά και όχι εκδικητικά. Δεν είναι της ώρας να επεκταθούμε, έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να μελετήσει.
Αραγε με βιαιοπραγίες απαντάει ο ίδιος δάσκαλος, όταν κάποιος με μεγαλύτερη από αυτόν εξουσία τον προσβάλλει? (ρητορική ερώτηση- όλοι ξέρουμε την απάντηση: κατά κανόνα ένας βίαιος προϊστάμενος είναι υποτακτικότατος στους "ανωτέρους" του).
Κατ επέκτασιν δε, καλά κάνουν και οι δικτάτορες σε όποιον τους βγάλει γλώσσα! Ξύυυλο! Εξορίιια! Ακους εκεί...
#11~sadenrepese @ 26/8/2005 - 14:10
Εν αρχή ην ο δάσκαλος. Μη ο δάσκαλος η φύση θα ήταν, δεν θα ήταν όμως οι κοινωνίες. Θα υπήρχε ο χρόνος, αλλά δεν θα υπήρχε η ιστορία. Και στο βασίλειο των ζωντανών ήχων θα άκουγε κανείς την κραυγή, τα χουγιατά, τα συνθήματα. Δεν θα άκουγε όμως ούτε θα έβλεπε τη φωνή, τα γράμματα της γραφής, τις συμφωνίες και τους χορούς".Λιαντινης

Βεβαια στην επαρχία είναι λίγο διαφορετικά με τον "υπαλληλοποιημένο αδιάφορο δάσκαλο, που δεν καταφέρνει να γίνει σημαντικός γιατί δεν είναι- έτσι κι αλλοιώς!" toxotria

#12~toxotria @ 29/8/2005 - 08:44
Πάντως εγώ δεν είπα τίποτε για επαρχία!
Συμβαίνουν όλα "και εις Παρισίους"...
#13~o @ 5/9/2005 - 00:34
Και οι καιροί αλλάζουν και οι δάσκαλοι. (Y) Παρ'όλα αυτά ο Λιαντίνης δεν εγραψε το συγγεκριμένο για το σκοπό που εσύ το χρησιμοποιείς sadenrepese!
Άλλα θέλει να πει εκεί... Το συγκεκριμένο είναι απόσπασμα από το βιβλίο του καθηγητή "Τα Ελληνικά".
Ως κοινό τόπο συζήτησης θα ήταν άξιο λόγου να το είχατε διαβάσει όλοι σας. Είμαι σίγουρος θα το βρείτε πολύ ενδιαφέρον...
#14~sadenrepese @ 5/9/2005 - 14:40
Σαφώς και είναι από τα «Ελληνικά», εξάλλου το γράφω ψηλά-ψηλά, και οπωσδήποτε δεν το έγραψε για το αθράκι μου, αλλά ούτε και για τον δασκαλάκο του χωριού, όμως όπως και να το κάνουμε ταιριάζει λίγο.

#15~Villon @ 6/12/2005 - 18:43
Εγώ είχα κάτι δασκάλες, σκέτες γελάδες (παραπομπή σε επόμενο άρθρο)
#16~MIKROULA @ 16/2/2006 - 16:50
Στην εποχη μας, οι μαθητες δεν δειχνουν κανενα απολύτως σεβασμό στους καθηγητές. Οταν ενας καθηγητης τους βγαζει εξω με ωριαια ή ημερησια αποβολη του σερνουν τα χιλια μυρια όσα, όταν γινεται χαμος στην ταξη και ο καθηγητης καθεται απραγος, τον "θαβουν" οι μαθητες οι οποιοι θελουν να παρακολουθησουν το μαθημα...
Κατα τη γνωμη μου, οι καλυτεροι καθηγητες ειναι αυτοι οι οποιοι μπορουν να επιβαλλουν την ησυχια και την προσοχη με εναν δικο τους τροπο, κανοντας τελικα τα παιδια, αν οχι να αγαπησουν το μαθημα, σιγουρα να αποκομισουν κατι στο τελος της σχολικης χρονιας.
(ειμαι μαθητρια και εχω πολυ ουσιαστικη και απολυτη εικονα μιας ταξης της σημερινης εποχης...)
#17~zeros @ 15/3/2006 - 10:55
να πω και εγω τιν γνωμη μου

συνφωνα με τα παραπανω..μαλλον ζητε σε μια ανυπαρκτη ουτοπια.Δλδ..στο σχολειο..στο στρατο ..ακομα και στην δουλεια σας..καποιος πρεπει
το μαεστρο..και καποιος αυτον που εκετελει τα παραγγελματα του μαεστρου..στο σχολειο μαεστρος ειναι ο δασκαλος..στο στρατο ειναι ο ανωτερος σου..και στην δουλεια ειναι το αφεντικο σου η ο προισταμενος σου ας αμε τωρα στην πρακτικη του επιχειρηματος
στο σχολειο..αν ο δασκαλος δεν επιβληθει(σε θεμιτα πλαισια παντα) στον μαθητη τοτε ο μαθητης τοτε το μονο που κανει ειναι να χασει τον χρονο του και κατα την αποψη μου καλο ειναι αμα δεν θελει να εξασκηση την ιδιοτητα του ως μαθητης..ας το παρατησει και να παει να δουλεψει..να δει πως βγαινει το "ψωμι" στον στρατο παλι εκει οπως και να το κανουμε..υπαρχει η ιεραρχια με ολη την σημασια τις λεξεως..και τωρα στον χωρο τις εργασιας μας..ποσοι απο εμας θα μπορουμε να εχουμε τις παραπανω απαιτησεις χωρις να εχουμε σοβαρες επιπτωσεις στην δουλεια μας..πλην δημοσιων υπαληλων
#18~zeros @ 15/3/2006 - 11:38
και συνεχιζοντας(λογω περιορισμενον γραμματοσειρων)
ποσοι απο εμας στην δουλεια μας δεν θα προτιμουσαμε μια ποιο "φιλελευθερη"σχεση εργασιας..αλλα αμα ο μαεστρος βλεπε.αφεντικο/προισταμενος..δεν συνφωνει
τοτε κυριαρχη το ρητο ..η εισαι με μας..η παρε τον μπουλο...και αμα εχεις υποχρεωσεις..τοτε την κανουμε τουμπεκι ψιλοκομενη..και φυσικα αρχιζουμε και λεμε ποσο σκληρη ειναι η εκπαιδευση στην παιδεια η στον στρατο..χωρις βεβαια να μας ενοχλει η μεταχειριση στην εργασια μας...ας τα δουμε πρωτα και απο αυτην την πλευρα..και μετα να πουμε για τον "κακο" δασκαλο..αν και οι περισοτεροι πλεον δεν ξερουν που τους παν τα τεσσερα..λογω υππαλιλισμου οπως προειπε καποιος/α
#19~sadenrepese @ 15/3/2006 - 16:55
Η ουτοπία .....είναι οτι στο σχολείο διαμορφώνεται ο χαρακτήρας σου. Και ο δάσκαλος δεν είναι ανώτερος σου αλλά ίσος σου. Φυσικά και ο καλός μαέστρος έχει ραβδάκι αλλά τον είδες ποτέ να κτυπά το φάλτσο όργανο; Υπάρχουν χίλιοι τρόποι που μπορείς να επιβληθείς σε κάποιον , το ξύλο είναι ο χιλιοστός και ο ευκολότερος, μαγκιά είναι όλοι οι υπόλοιποι.
#20~zeros @ 17/3/2006 - 14:46
Φυσικά και ο καλός μαέστρος έχει ραβδάκι αλλά τον είδες ποτέ να κτυπά .........
συνφωνω το ραβδακι το εχει για να κραταει τον ρυθμο..αν
ομως καποιος οργανοπαιχτης δεν συμορφωνεται με τις υποδειξης του παιρνει τον μπουλο..με τις οποιες συνεπειες...με λιγα λογια ειναι ενας αχρηστος μουσικος..
κανε τωρα την αντικατασταση με τον δασκαλο-μαθητη πες μου τι συμπερασμα μπορει να βγει
#21~zeros @ 17/3/2006 - 14:48
αληθεια sadenrepese γιατι εμεινες μονο στην ουτοπια..ποιο κατω εχω καποια παραδειγματα
για πες μας τν γνωμη σου και για τα παρακατω
#22~sadenrepese @ 17/3/2006 - 23:08
Δουλεια; Μαέστρος; Μηπως σε αυτά πληρώνεσαι ; Μήπως αλλή η δουλειά του ράφτη και άλλη του καντυλαναφτη; Τα παραδείγματα πρέπει να είναι στην παιδεία. Αν βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει θα βρείς τους άλλους 999 τρόπους.
Πάρε τον μπούλο το λένε μόνο οι χαμένοι απο χέρι και κάτι κομπλεξικοί που βρήσκουν με αυτόν τον τρόπο την εύκολη λύση.
Φυσικά συμφωνώ απόλυτα με το υπάλληλος, αλλά απο το χέρι και των μαθητών αλλά και των γονέων είναι να αλλάξει αυτό. Το παραπάνω άρθρακι γράφτηκεγια κάποιους μεγαλύτερης ηλικίας. Για να σου φύγει η απορεία, γράφτηκε για αυτούς που πήγαν δημοτικό την δεκαετία του 60΄.
#23~zeros @ 20/3/2006 - 09:40
φιλε sadenrepese
το θεμα ειναι πιο πολυπλοκο απο οσο θες να νομιζεις
Δουλεια; Μαέστρος; Μηπως σε αυτά πληρώνεσαι ;
δηλ.θες να σε πληρωνουμε κιολας για να πας σχολειο..
εγω νομιζα οτι σχολειο πας για να παρεις "εφοδια"τα οποια θα πληρωθεις οταν θα βγεις στην αγορα εργαστιας
μπορει μα μην πηγα το 60 σχολειο..αλλα πετυχα και την σχολικη ποδια..το πολυτονικο συστημα..και το εξαημερο(μεχρι την τριτη δημοτικου)στο δια ταυτα τωρα..αν συγκρινουμε τον σημερινο μαθητη μεαυτους που πηγαν πριν 20 χρονια ειναι μερα μετην νυχτα..προς το χειροτερο φυσικα..το βαρος ομως δεν το ριχνο στους μαθητες αλλα στους εκπαιδευτες-δασκαλους -καθηγητες..πχ γνωρισα καποτε καποιο παλικαρι το οποιο ητανε 2Λυκειου και δεν ηξερε να κανει διαιρεση..κατι το οποιο το μαθαινης στο δημοτικο..πως εφτασε μεχρι εκει ενας θεος το ξερει..πριν πεις κατι σκεψου οτι στο εξωτερικο δεν βρεις πουθενα τετοιο δειγμα..(δεν εννοω αγραμματοι)αλλα να φτανεις σε μια υψηλη βαθμιδα εκπαιδευσης χωρις να εχει πρωτα καποια βασικα..ποτε
#24~sadenrepese @ 21/3/2006 - 22:16
ασχετος φίλε!!! Για τον δάσκαλο κουβεντιάζουμε οχι για τους μαθητές!!!
#25~zeros @ 22/3/2006 - 10:16
με το συμπαθειο φιλε αλλα εδωσα μια εικονα απο την ολη κατασταση..και προχωρω στο θεμα...(το βαρος ομως δεν το ριχνω στους μαθητες αλλα στους εκπαιδευτες-δασκαλους -καθηγητες..)νομιζω οτι ειμαι ξεκαθαρος
και στο φιναλε...τρεις.. εναμισι..τεσσεραμισι
οποιος καταλαβε,,καταλαβε
#26~Praetorian @ 18/8/2006 - 20:53
Δε νομίζω πως το ξύλο είναι και ο ιδανικότερος τρόπος να λύσεις την αντίθεσή του δασκάλου με τους μαθητές. Κάποτε έαν ο δάσκαλος διαφωνούσε με κάτι που έλεγε κάποιος μαθητής τον σάπιζε στο ξύλο μέχρι να μείνουν τα κοκκαλα...Ο καθηγητής της πληροφορικής μας, στο σχολείο, μας διηγήθηκε πως όταν λέει, στην εποχή του, ανέφερε στον δάσκαλό του, πως οι υπολογιστές θα αντικαταστήσουν τους εργάτες στα εργοστάσια, τον σάπισε επειδή λέει ερχόταν σε αντιπαράθεση με την εργατική τάξη και όλα όσα πρεσβεύει κτλ.Για πολιτικούς λόγους δηλαδή....Ε, ναι...Τώρα πια μπορούμε να μιλάμε στους καθηγητές μας χωρίς να κατεβάζουμε το κεφάλι, μπορούμε να διαφωνούμε χωρίς να φοβόμαστε το ξύλο. Τα πράγματα έχουν γίνει καλύτερα σε γενικές γραμμές, αφού και οι ίδιοι οι καθηγητές νιώθουν καλύτερα, δεν είναι όλοι τους σαδιστές όπως θέλουμε να νομίζουμε εμείς οι νεώτεροι, δεν τους αρέσει να σκοτώνουν κόσμο στο ξύλο.Τουλάχιστον όχι όλοι...(6)
#27~nora @ 18/3/2008 - 16:13
pisteyo oti an emena me baroyse ka8igitis moy den 8a eixe kala xemperdemata.. i 8a ton baroysa kai ego i 8a toy ekana to bio abioto

Για να γράψεις σχόλιο στο άρθρο πρέπει να είσαι μέλος του site και να έχεις κάνει login.